جايی برای تنهايی من- خلوت-

باد آمد و همه ی نامه ها را با خود برد

خانه  ری را  گم شد

شکیبایی

مرد

و  مرد خانه های سبز با دستانی پر رفت

رها کنید قصه ی رها سازی مرا

پرواز من آنِ من است

ابرهای خودتان را کنار زنید

مرا با آسمان شما کاری نیست

داغش تنها بر دوش زمان جا انداخت و البته کسی ندید

 خوب است که هست

نمی شود حرف هایی رو فراموش کرد

نمی شود حرفهایی رو نگفت

اما نگفته می گذری

  و

 هر از گاهی

هجوم یک سیلی قورت داده شده

صورت افکارت را به درد می آورد

و تو می اندیشی فریاد بهتر نبود؟

..

نرده ها محافظ نیستند

گِل زیر کفش هم چسبنده نیست

وقتی ذهنت رو از همه ی محافظ ها و چسبنده ها رها کنی

وقتی چشم از دست ها  برداری و  به پاهایت اعتماد کنی

و 

 آسمان را که بنگری می پری

..

دیدار ما کنار کلبه ی خورشید

برای همه ی ما جا هست