جايی برای تنهايی من- خلوت-

 

می تونید آنامهر رو در فیس بوک دنبال کنید

http://www.facebook.com/profile.php?id=100001659392613&ref=ts

 

 

 

---

 

 

 

 

 

 

 

 

 

گاهی به بودنم شک می کنم

گاهی به موندنم هم شک می کنم

گاهی انقدر شک می کنم که برای نشنیدنش چشمانم رو می بندم

 

 

---

 

 

 

یه سال جدید

یه بهار دوباره

یه جوونه زدن دوباره روی تموم سیاهای ها، تاریکی ها و زلزله ها

یه جوونه جدید یعنی دوباره می شه تازه شد

یعنی دوباره می شه از اول شروع کرد

نمی شه خاطرات رو پاک کرد، اما می شه خاطرات رو برق انداخت

سیاهی هاشو گرفت و تجربه هاش رو پررنگ تر کرد

می شه دوباره آرزو کرد

دوباره جاده رو ساخت

 

 

---

 

 

هر وقت سکویم را یافتم

صدایت می کنم کنارم بایستی

تو روزگاری که جای پای خودم را هم نمی شناسم

یافتن تو با گم کردنت فرقی ندارد

 

 

 

 

---

 

 

گاهی قبول یه حفره

 راحت تر از پوشوندنش

با پوشال های پوسیده ی گذشته ست

 

 

---

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

با هر بادی که می وزد به خاطر می آورم

که قرار بود خودم سوار بر تقدیرم باشم

و محکم تر پا می فشارم

های تو..

موهایم را پریشان می کنی خیالی نیست

با اندیشه م نمی توانی

انگشتانم محکم تر از هر شاهسواری سرنوشتم را به چنگ گرفته

 

 

---

 

 

خودم هم فریب می خورم از خودم

در یک لحظه روشنایی زمان

دریافتم که خیلی ساده کور می جنگم

- در عمق دریا ماهی ها کورند-

این یکی را از قلم انداخته بودم.. گویا

آن یکی من زیسته در انتهای بی سخنی

هوشیار و کارآزموده و تاریک

بیشتر از اینها چشم لازم دارم

 

 

---

 

 

تنهایی انتخاب من بود

یا بهتر بگویم

جاده ای که برگزیده ام کم انتخاب بود

هر کسی در مسیر زندگی اش تنهاست

مگر از دام تنهایی  به جاده ی دیگران بگریزی

در دام حادثه ی تنها نبودن نمی افتم

تقدس جاده به کم گذر بودنشه

 

 

---

 

 مرا می شناسی؟ من از نهایت تنهایی حرف می زنم. همانجایی که هیچ کس جز خودت آنجا سرک نمی کشد و هیچ کس جز تو نمیداند که اینجا هم نور هست.